Jan Erik i Mali

Helsar dykk alle frå Noreg!

2010-06-09T15:21:00.005Z

Ja, no sit eg i Norge etter over 42 veker i Afrika. Det var flott å komma heim att, sjølv om det var tristare enn eg hadde tenkt å ta farvel med Douentza på laurdag.

Ja, det var altså på laurdag eg tok farvel med Douentza, og etter det hadde eg nokre avslappande dagar i hovedstaden søndag og mandag, før eg flaug ut av landet mandagskveld.

Legg ved nokre glimt frå dei siste dagane i Douentza, og nyttar også høve til å takke alle lesarane av bloggen! Det har vore gledeleg å dela nokre av opplevingane gjennom ein blogg, og eg er takksam for gode tilbakemeldingar dykk som lesarar har gjeve!

Lokal ungdom med byen Douentza i bakgrunnen.

Utsikt over gamlebyen, Douentza.

Ein lokal gjetar har samla geitene til seg.

To esel finn hirserestar på fjellet, med ein av byens moskéar i bakgrunnen.

Skole - og barnehageavslutning, fredag 4. Juni.

Tefest i Douentza.

2010-05-30T19:40:00.003Z

God søndagskveld til den enkelte!

Her kommer eit livsteikn frå Douentza for siste gong. I det minste i denne omgang. Det er mogleg eg skriv eit innlegg frå Bamako neste helg, men det minkar kraftig på tida igjen her i landet no. Tirsdag 8. Juni trår eg atter på norsk jord etter nærare 10 månadar på det afrikanske kontinent.

Så det er med eit visst vemot eg no skriv blogg, sjølv om eg absolutt gler meg til å koma heim att. Difor prøver eg å gle meg over dei siste dagane her; meir enn å bli for sentimental.

Den siste veka har vært tradisjonell med tanke på skule og barnehage. På onsdag såg vi nok eit spanande dyr her i landet. "Tanta til skorpionen"(direkte oversettelse) leika seg rett utfor barnehagedøra. Sjølv styrte eg mi begeistring for synet. Det var vel den største edderkoppen eg har sett i friluft, meir på størrelsen av ein tarantell. Dessverre har eg ikkje bilete av denne skapningen, men eg har eit bilete i mitt indre. Som namnet tilseier er det visstnok ikkje hyggjeleg å værta biten av denne skapningen, og ein av dei lokale gjorde snart kort prosess, og tok edderkoppen av dage.

Elles kan det nemnast at eg no ikkje har ei einaste høne igjen. I går gav eg heile hønsefamilien til hushjelpa mi. Det var 15 i talet med stort og smått, og med god hjelp frå nokre lokale ungdommer fekk vi fanga hønsa og transportert dei trygt til bustaden åt hushjelpa, Fanta.

Geitene er også lova bort men dei er framleis i hagen hjå meg. Det gler eg meg over, og eg slappar for så vidt av med at det ser ut som om dei blir her lengre enn meg.

I går var det også ein stor te-fest utanfor hjå meg. Ein del lokal ungdom var samla til fest, brus, og peanøtter. Her i landet er te det store, så det er flott å kunne å gle ungdommen med ei slik tilstelning. Vi hadde nokre hyggjelege timar saman, med drøs og Michael Jackson som bakgrunnsmusikk.

Siste veka mi her i Douentza vil bli sjåande omtrent slik ut: Måndag og onsdag vil det bli barnehage og skule. Tirsdag skal eg være med Kjell-Magne på tur i bushen, til ein landsby der. Vidare set eg av torsdagen til pakking, før vi om fredagen arrangerer sommeravslutning på skulen.

Til sist vil eg nytta høve til å ynskje dykk alle ei god veke!

Her ser dykk Samba Diallo i gjetarklede, med stav og gjetarhatt. Det skapte stor glede fyrste gong eg gjekk med dette antrekket.

Geita Smilodon er som vanleg den mest fotogene geita. Her finn den stor interesse for hatten min, og undrar seg om den er til å eta.

Her har to lokale ungdommar bunde opp hønsa mine. Dei er no klare for å bli levert til hushjelpa.

Her ser ein glimt frå tefesten, der vi dansar ein dans til Jacksons fengjande rytmer.

Til sist legg eg ved eit tilfeldig bilete som eg ikkje har opphavsretten til, men som eg har funne på verdsveven. Legg særleg merke til sauene på taket.

Glimt frå 17. Mai.

2010-05-22T12:24:00.003Z

Hei til den enkelte!

Ja, då er igjen tida komen for å skriva eit blogginnlegg frå Mali. Denne gongen er det sjølvsagt 17. Mai som blir via mest oppmerksomhet.

Noregs nasjonaldag vart feira på ein flott måte her i Douentza. Då ein del av misjonærane alt har teke fatt på heimreisa var vi ikkje meir enn 8 som feira denne dagen saman. Av den grunn vart det ei rolegare feiring enn elles, men det la ikkje dempar på gleda. Dei faste ingrediensane var med denne dagen. Det være seg tog, is, sang, god mat, brus, leiker, og tale for dagen ved underteikna.

Elles hadde vi det litt overskya denne dagen, med eit fint lag av sand som flaut i lufta blanda med litt vind, og over 44 grader. Så det var ein god, varm og flott nasjonaldag vi fekk feira i lag.

Her stillar vi oss klare til å gå i tog. Rektor går fremst med flagget, medan eg held CD-spelaren med korpsmusikk.

Framfor kongen og dronninga, song vi både nasjonalsangen og kongesangen.

Sekkeløp høyrer med på nasjonaldagen.

Trillebårløp høyrer med på nasjonaldagen.

Kaffibordet er pynta til fest!

Fatimas hånd, og Hombori.

2010-05-09T16:06:00.004Z

Hei til den enkelte!

Denne veka har vore ei tradisjonell veke, med skule og barnehage i Dountza. Tirsdag målte eg 43,3 grader på gradestokken, og det er forebels maks på målingane eg har gjort. I dag har eg målt over 42 grader, så det er varmt nok når eg går på marknaden her i byen. Søndager er nemlig marknadsdag, så alltid flott å være innom dette, sjølv om eg djupast sett synes det er litt for mykje folk til stades på ein plass.

I går var Lise og eg på dagstur til to kjende turistattraksjoner. Fyrst var det fjellformasjonen Fatimas hånd, som var målet. Dette er eit fjell som såg ut som ei hand, og vi tok mange bilete der. Fatimas hånd speler ei sentral rolle også i Islam. Fatima var i følge tradisjonen nemleg Muhammeds femte og yngste datter, og ho blir sett på som eit forbilete innan Islam.

Vidare reiste vi til byen Hombori, som var bygd rett under fjellet med same namn. Fjellet Hombori, er 1153 meter over havet, og er med det, det høgaste punktet i Mali. Å komma seg på toppen, er imidlertidig vanskelig, og guidebøker skriv at ein må være ein seriøs klatrar om ein skal begi seg mot toppen. Uansett var det flott å ha vore der, besøkt byen og sett den høgste fjelltoppen i Mali. I følge Wikipedia, holder byen en gjennomsnitlig døgntemperatur på over 30 grader, hele året gjennom, og er med det blant dei varmaste byane i verda.

Under legg eg ved nokre bilete frå turen, og vil benytta høvet til å ynskje ein framleis god søndag, samt ei god veke!

Her held eg handa opp, lik fjellet Fatima sjølv syner si hand i bakgrunnen.

Her ser ein igjen Fatimas hand. Legg gjerne også merke til vegkvaliteten, samt det tørre landskapet som lengtar etter regn.

Her står Lise og eg i Hombori, med Malis høgste fjell i bakgrunnen.

Eit esel står i varmen, betraktar byen det bur i, og ser på fjellet i bakrunnen.

Ein storfeflokk kjem ned frå den gamle bydelen i Hombori.

Her står rektor ved Den norske skulen i Douentza, Lise, i gamlebyen ved Hombori.

Ynskjer dykk alle ein gledeleg 1. Mai!

2010-05-01T12:51:00.005Z

Hei til den enkelte!

Ja, då var det igjen to veker sidan siste blogginnlegget vart skrive. Som dykk kanskje veit har eg eit overordna mål om å oppdatere bloggen kvar veke, men det er ikkje alltid det let seg gjera.

Sidan sist har eg altså hatt ei veke i Sévaré, og har no vore ei veke i Douentza igjen. Når vi var i Sévaré hadde vi som vanleg skule og barnehage der, samtidig som vi var eit par gonger i bassenget. Sistnevnte aktivitet er alltid hyggjeleg.

På torsdagen var heile MELM, samla til avskjedsfest på eit hotell for dei av oss som skulle avslutta sin periode i Mali til sumaren. Sjølv om eg fortsatt skal være her i ein god månad til, var det litt vemodig å være på ei slik tilstelning. Eg fekk tid til ettertanke over eit år eg kan sjå tilbake på glede og takksemd. Vidare var det både tale og sang, og geitene i dyrehagen spela ei sentral rolle i sangen. Eg fekk mellom anna også ein kamel, skåret ut av tre, som kan stå på lesesalen min til hausten i hovedstaden. Det blir flott å kunne sjå på denne og minnast Mali, om stundene på lesesalen blir litt tunge. Ja, for ein kan undra seg kva tirsdagsaktivitet eg kan bedriva til hausten, då eg ikkje lengre kan dra på den ukentlige kamelturen.

Elles har eg i Douentza hatt ei fin veke, med barnehage tirsdag, onsdag og fredag, samt at eg hjalp til på skulen på torsdagen. På mandag var eg med bistandsprosjektet til MELM ut på tur i bushen. Det var hyggjeleg og svært interessant. Her vitja vi tre stader. Sjølv hugsar eg berre namnet på ein av dei, men eg kan fortelje om dei tre stadene. Den fyrste staden vi vitja er det eit vannpumpeprosjekt som står på agendaen. Dette var i eit område med mykje gras (riktignok visna på rot av tørken no), men det blei for langt unna drikkevatn, slik at det var vanskeleg for dyra og nytta og spise av graset. Difor driv ein her med byggjing av ei vannpumpe som det er målet kan gje vatn til mellom 3500 og 5000 storfe per dag, så det er ikkje småtteri vi snakkar om her!

Over ser ein styret i bistandsprosjektet til MELM, der ein har vannpumpeprosjektet.

Vidare besøkte vi ein landsby der alfabetisering stod på agendaen. Her har MELM vore inne eit par månadar, og lærer ungdommen å lese og skrive. Blant fulanerne som bur i grisgrendte strøk, kan det være langt til skulen. Difor var det fint å sjå at slike alfabetiseringskurs kan gje resultat, og i det minste gje ei grunnleggjande forståing av tallsystem og alfabet.

Her ser ein Hama, som stolt skriv namnet sitt, etter at han har fått delteke på alfabetiseringskurs.

Til sist denne dagen besøkte vi Kourmikoro. Byen der rallygutta i januar hadde bidrege med pengar til ny skule. På bloggen her kan du gå tilbake i arkivet og lese om festen vi var vitne til, då grunnsteinen til skulen vart lagt ned. Difor var det særs gledelig å komma tilbake til denne byen, og sjå at bygginga var kome særs godt i gang. Slik eg kunne sjå var det berre taket, samt golvet som mangla. Så etter planen kan nye elevar byrja på skule etter sumarferien her.

Skulen i Kourmikoro, som er kommet godt i gang.

Nokre kvinner og born stampar hirse. Også dette i Kourmikoro.

Til sist kan eg gje nokre glimt frå dyrehagen. I dag har vi klipt vekk litt av pelsen på halane til geitene. Eg fekk hjelp av ein lokal gjetar her i byen, Amido Diallo, som forstod seg på dette, og meinte at det var noko ein burde gjera inn i mellom. Om geitene likte det særs godt, er heller tvilsomt, men mogleg dei set pris på det i ettertid.

Vidare spiste eg ei av hønene mine til middag sist veke. Då eg no ser enden på tida her i Mali, vurderer eg om eg skal slakte ei høne kvar veke til middag. Eg veit ikkje heilt kva eg skal gjera med resten av dei når eg fær her i frå. Det er nok alltids mange som vil ha dei, men eg vonar det er nokon som behandlar dei godt i så måte. Eg har ikkje så lyst at hønsa mine skal hengje levande opp ned på utsida av ein bil ein heil dag, noko som dessverre er ein vanleg måte å transportere høns i dette landet. Geiter og sauer bind ein fast på taket på bilane. Eg er ikkje særs begeistra for ei slik transportering heller. Derimot å spisa mine eigne høns har eg mindre problem med. Når eg spiser dei, føler eg dei endrer substans. Når dei ligg på tallerken er det berre kjøt eg et. Eg fokusurer ikkje så mykje på kva eg et.

Vel, eg let det være med dette i denne omgong. Ynskjer dykk alle ei framleis god helg! Fred til den enkelte.

Her ser ein underteikna i Afrika-klede, saman med geitene Smilodon og Pysa.

Her ser ein godt lasta bil, med folk på toppen av lasset, samt hønsa hengjande på sida.

God lørdagskveld til den enkelte!

2010-04-17T20:03:00.003Z

Ja, no har eg alt vore i Douentza i ei veke etter at eg sist laurdag tok bussen frå hovedstaden og heim. Det er ei reise eg er glad for eg ikkje skal gjera igjen, men samstundes var det ein interessant erfaring. Turen i seg sjølv er rundt 80 mil, og starta klokka 07.00 frå Bamako. Då hadde eg alt stått ein time og venta på å få komme inn i bussen. Det gledelege denne ventetida, var å betrakte regnfallet som stod over i byen. Det var det fyrste regnfallet eg hadde vært vitne til på over 5 månader, og det er sjeldan eg verdsett regn så mykje som eg gjer i dette landet.

Etter kvart kom altså byrja bussen å gå, og den ankom Douentza 20.30. Altså 14,5 time etter at eg hadde møtt opp i hovestaden. Det er for så vidt lenge nok i 40 grader, men eg hadde god plass like bak sjåføren, og eg slappa av med at han vindauget ope, så eg fekk i det minste litt luft. I tillegg var eg glad eg hadde min medbrakte iPod for handa.

Når det gjeld regn, fekk vi faktisk regn på torsdag også her i Douentza, samt natt til fredag. Det var flott å kjenne på regnet, som friskar opp lufta, og bind litt av støvet til bakken. Difor vart eg nesten litt overraska då eg i dag vakna opp til ein klassisk støv-dag. Eg hadde vona torsdagens regn ville føre til mindre støv, men støvet som no ligg i Douentza, har nok kome med vinden, og kan ha kome lang vegs frå. Nokre slit med oske frå vulkanar, mens andre slit med sandstøv frå Sahara. Torsdag målte eg forøvrig foreløpig makstemperatur her i landet med 42,8 grader. Det byrjar å bli i overkant, men eg ser på det som ei interessant erfaring. Likevel skal eg ikkje legga skjul på at det er godt det finnes air - condition anlegg.

Når det gjeld dyrehagen kan eg nemna at det no ikkje finst eit grasstrå, der vi til no har hatt geitene våre. Og endå skal det gå 2-3 månader før det livgivande regnet kjem for fullt i dette ørkenlandet, og gjev nytt liv og ny vår endå ein gong. Så det er nesten som eg har litt vondt av geitene, som nok saknar det grøne graset. Likevel har dei mat, så dei lid nok inga naud. Men dei saknar nok det grøne graset, for dei er ikkje overbegeistra for det næringsfattige høyet vi no gjev dei. Særleg geita Linn står og brækar kvar kveld, og ynskjer seg nok heller noko grønt.
Det triste med høyet her i landet er at det blir kutta når det alt har tørka på rot. Hadde ein her hatt kunnskap og vilje, kunne ein ha kutta graset medan det endå var grønt og bevart mykje meir av næringa. Så høyet fungerer ikkje som stort meir enn magefyll.

I dag har eg sett fotball i 180 minutt fordelt på to spanande fotballkampar. Fyrst var det Manchester United, som vann ein særs viktig 1-0 siger over bynaboane City, medan eg deretter såg Tottenham slå Chelsea, slik at Chelski no berre ligg eit poeng føre United når det gjenstår 3 kampar av eliteserien i England. Så plutseleg vart det heile særs spanande igjen. Skal United klare å vinne 4 ligatitler på rad, samt ta sin tittel nummer 19? Eg velg å leva i vona.

Vidare kan eg beretta at vi i morgon reiser til Sévaré, og skal halda skule og bornehage der heile neste veke. Eg har vel nærast hatt ein tur der kvar månad gjennom dette året, og det er nesten som eg er litt metta på den byen. Likevel har eg funne ein særs koseleg stamrestaurant der, som eg jo sjølvsagt må avleggja nokre besøk. Det er noko eg held høgt med Sévaré. Nemlig moglegheita for gode restaurantbesøk.

Til sist i dette innlegget legg eg ved nokre bilete frå februarbesøket i den sagnomsuste byen Timbuktu.

Guiden vår som viste oss rundt i byen.

Her står underteikna og guiden.

Her ser vi koranskule utanfor ein moské i byen. Her lærer elevane seg som namnet tilseier koranen; på arabisk.

Timbuktu i solnedgang.

Helsar dykk alle frå Bamako!

2010-04-06T12:45:00.006Z

Hei til den enkelte, og god etter - påsketid om det kan seiast!

Sjølv feira eg som dykk veit den stille veka i Senegal, saman med Knut. Det var flott å vitje eit av nabolanda til Mali, men det er ingen tvil om at Mali er betre i lengda. Særlig i Dakar var det slitsomt å være kvit, då ein fekk særs mange "vener" som ropte "mon ami" eller "my friend" etter oss. Dei skulle kanskje selga oss noko eller berre vise oss rundt i byen, gjerne mot betaling. Dette var ein service vi ikkje ynskja, så taktikken vart å ikkje sjå nokre i augene eller respondera på desse tilropa. Dette opplevde eg som mot min natur, då eg djupast sett likar å sjå folk i augene og helse på folk som helsar på meg.

Men Dakar var elles ein flott by, med den spesielle slaveøya Gorée, som ei av hovedattraksjonane. Dette var ei øy som hadde fungert som lagringsplass for dei afrikanske slavane, før dei vart frakta vidare mot det amerikanske kontinent.

Vidare besøkte vi St. Luis 26 mil nord for Dakar. Dette var vel kanskje byen vi likte oss best i. Denne var bygd over to mindre øyer, som gav den eit særpreg. I tillegg var det ulike fargar på husa i byen, som gjorde den fargerik. Denne byen hadde vore eit hovedsete for franskmennene under kolonitida.

Elles hadde vi nokre dagar i badebyen Saly. Det var herleg å få bade i atlanterhavet, få sjå havet igjen, kjenne på havlufta igjen, etter eit godt halvår her i ørkenlandet Mali.

Søndagen, 1. Påskedag, var det nasjonaldag i Senegal, samstundes som dei feira 50-års dagen etter uavhengigheten fra Frankrike. Så her vi fekk vi også med oss militærparader, folketog, og ein vinkande president som kjørte i åpen bil. Kjekt å få med oss denne begivenheten, sjølv om det må seiast at eg sakna å få gå i påskedagsmesse, noko som er ein livslang tradisjon for meg.

Same dag sat vi på flyplassen i 5 timar og venta på flyet som skulle gå til Bamako. Då vi til sist trudde vi skulle få gå ombord vart flyet kanselert og vi måtte tilbringe ytterligere 24 timar i Senegal. Vi fekk riktignok hotell og god mat dekka av flyselskapet, men det hadde vore betre å kome seg heim att til Mali. Då vi til slutt landa i Bamako i går i 17.30 tida, blei det meldt om 40 grader over høytaleren, og det må seiast det var ein overgang å komme ut i den varmen, etter å ha fått kjølt seg ned med nokon og 20 grader i Senegal.

No er eg altså i Bamako og skal være her til laurdag. Her i hovedstaden skal eg få innblikk og innføring i arbeidet til MELM. Flott med nokre dagar i hovedstaden og. Det er mest som ein er i eit anna land, om ein samanliknar med Douentza.

Ynskjer dykk alle ei fredfull veke vidare!

Her sit Knut på hestesightseeing i St. Luis. Sjølv er eg allergisk mot hest og måtte hoppe av undervegs.

Her er Knut og eg på safari og ser nokre sjiraffar mellom anna. Koseleg!

Flotte dyr desse sjiraffane!

Her er vi på slaveøya utanfor Dakar. Dette huset var sjølve "slavehuset".

Her kan ein sjå havet utanfor badebyen Saly. Atlanterhavet.

God helg til den enkelte!

2010-03-20T13:01:00.005Z

Hei hei!

Her i Douentza har det vore nok ei fin og ordinær veke. Har vært flott med denne 4 - vekersperioden i ro og stillhet her i Douentza. På måndag reiser eg bort for tre veker. Først til Segou, og blir der ei veke. Så skal Knut og eg feire "Den stille uke" i Dakar og Senegal, før eg til sist tek ei lita veke i Bamako, og får sjå på MELM sitt arbeid i hovedstaden.

Eg kjenner eg gler meg til desse tre vekene. Når eg etter desse vekene kjem attende til Douentza, har eg berre 8 veker igjen her i landet. Eg kjenner at det er i minste laget, men tolkar det heile som eit godt teikn. For sjølv om eg sidan august har gleda meg til å komma heim til fedrelandet, trivst eg særs godt her i landet og. Som dykk veit har vi starta ei joggebylgje her i byen, og på onsdag var 8 lokale samt 3 kvite på joggeturen. I tillegg hjelp det for trivselen når eg etter kvart klarar å seie nokre ord på fransk. Det er eit stykke igjen til eg kan føra den djupe samtale, men litt "small- talk" fungerer det og.

Gårsdagens joggetur måtte avlysast, grunna eit værfenomen eg set særs lite pris på: Nemleg "støvdagane". Det heile ser ut som eit tåke, eller dis ein kjenner frå Noreg, men her i landet er det eit tynt lag av særs finkorna sandstøv, (sikkert frå Sahara) som legg seg over heile byen, og tek vekk store deler av sikta. Så difor valgte vi å avlyse joggeturen av helsemessige årsaker, då det ikkje er særs godt for lungene å trekka ned meir støv enn nødvendig.

Vonar eg får oppdatera bloggen noko dei neste tre vekene også, men sidan eg er på reise, kan det varta noko vanskelegare enn elles. Så ha tålmod med meg, om det vert lite oppdateringar.

Med ynskje om ei fredfull helg til den enkelte!

Under legg eg ved nokre bilete frå ein marknadsdag i september her i Douentza. Søndagene er marknadsdagen her i byen, og samlar særs mange menneskje. Dette til orientering.

De olympiske vinterleker i Douentza!

2010-03-13T18:00:00.006Z

Hei til den enkelte!

I Douentza er det ikkje særs mykje som minner om vinter. Av denne grunn har Edlands invitert team Douentza til OL-kveld med TV-spelet Wintergames, frå Nintendo Wee. Så dette trur eg kan bli ein artig kveld, og eg finner det som ei fin oppladning å skrive eit blogginnlegg fyrst.

Sidan sist har eg hatt ei ordinær veke i Douentza. Det skal eg ha neste veke og, før heile MELM flyttar seg til Segou, der det skal være eit språkkurs for misjonærane.

Denne veka har eg gjennomført tre joggeturar, og fleire lokale ungdomar har vore med. Så det har vore kjekt når vi kan være fleire som trener saman. I går la Josef, son til nabomisjonærane, 6 lokale og eg ut på ein god halv times joggetur, så det byrjar å bli ein flott gjeng som blir med på denne begivenheita. No er det kvile i helga, før vi igjen satsar på joggetur mandag, onsdag og fredag.

Elles er eg særs nøgd med at eg endeleg har funne ein stad her i Douentza, der det verkar som eg får sett det meste av Manchester Uniteds kampar. For ein som brukar å sjå ein United kamp kvar 5. dag i snitt per sesong, har det vore ein lærerik prosess med eit avstandsforhold dette året. Denne sesongen kan eg slå i bordet med heile 7 kampar. På onsdag i Champions League skifta dei litt mellom United-kampen og Real-Lyon kampen. Sjølv slappar eg av med at United vann 4-0, samt at Real Madrid gjekk ut. Nokre vil seie det var trist at Real rauk ut. Men her gjeld det å tenkja taktisk, då eg anser Lyon som lettare å møte på eit seinare tidspunkt i turneringa.

Elles er det på tide med ei oppdatering frå dyrenes verden. Geitene har det bare bra, men eg har funne ut dei er litt bortskjemte. Dette fordi dei ikkje vil ete høyet eg gjev dei, då dei berre brekar og brekar. Favoritten deira er nemleg tørka peanøttplanter som ligg lagra på garasjetaket. Men der ligg også høy som må spisast, og ei geit bør ta til takke med det den får.

Når det gjeld hønsa er det ein særs rugevillig rase. Denne veka blei det fødd 8 nye kyllingar, og ei stolt hønemor vandrar rundt med sine åtte små i hagen. Eg prøvde å ta ei lita uoffisiell telling i dag, og kom fram til 20 dyr av stort og smått. Sjølv har eg handla 5 høns og ein hane, men no er det altså 20 totalt. Så det er jo stilig.

Elles vil eg ynskje dykk alle ei framleis god helg!

Under legg eg ved nokre bilete frå kvinnedagen eg omtalte i forrige innlegg. Det vart ein flott festdag!

Kvinnedag i Douentza menighet.

2010-03-07T19:12:00.005Z

Hei til den enkelte!

I går var det ei flott samling i kyrkja her i Douentza. I samband med kvinnedagen i dag var det nemleg kvinnene som stod for heile gjennomføringa av gudstjenesta, frå sang til liturgi og vidare til preika. At kvinnene får spele ei slik rolle i eit mannsdominert land og samfunn som Mali er langt frå sjølvsagt. Her er det stort sett mennene som råder i det offentlige rom, mens kvinnens plass stort sett er knytta til heimen. At kvinnene difor skal få lede eit slik offentlig arrangement som jo ei gudstjeneste er, kan nok verke uhøyrt for mange. Difor var det ekstra flott at nettopp kvinnene vart lyfta fram, og arrangerte ei flott feststemt høgtidsstund, denne 7. Mars - søndagen.

Elles kan det nemnast at eg på onsdag var med Kjell Magne ut i bushen og henta heim 5 unge menn, som har greve ut eit stort vatnhol. Desse gutane hadde vore der i over 3 veker, og greve ut 300 kubikkmeter jord utan ein einaste maskin. Dette er eit spanande prosjekt, der vona er at dyra kan ha vatn å drikke lengst mogleg slik at nomadane i området treng flytta mindre. Det er nok gras i området, men problemet ligg ved vatnmangelen. Også fuglar og andre dyr kan få glede av vatnet, så det blir spanande å få rapportar om prosjektet ved neste regntid.

Kjell Magne har vore drivkrafta bak dette prosjektet, med støtte frå misjonen elles. Det har vore spanande å fylgje eit slik prosjekt, og eg er viss på at slike tiltak er med på å gi misjonen eit godt namn. Så må vår bøn få være at menneska som blir berørt av misjonen og misjonens arbeid; at dei må kunne sjå vår eigentlege drivkraft med å være her: At det er for å peike på Jesus, slik at fleire kan bli kjende med Han, og tru på Han!

Med ynskje om ei framleis god veke!

Legg ved nokre bilete frå arbeidet ved vatnholet.

Her er murane rundt vatnholet, slik at ikkje folk eller dyr skal detta ned i det.

Som du ser er det ganske mykje ein har greve ut, utan ein einaste maksin.

Her står arbeidsfolket, og slappar av med at tre vekers arbeid er over.

Vinterferie: Timbuktu og elva Niger.

2010-02-27T12:16:00.004Z

Hei til den enkelte!

Ja, no er det igjen gått tre veker sidan siste oppdatering, og det er eigentleg lengre enn fristen eg sjøl har satt meg. Delvis kan det heile forklarast med at eg gjekk 9 dagar uten Macen min, då denne var att i Douentza, medan eg var på vinterferie og i Sévaré.

La oss difor gå til overskrifta. Fredag 12. Februar la Lise, Knut og eg turen mot den sagnomsuste byen Timbuktu. Eller det vil seie, Knut kom på laurdagen, med fly frå hovedstaden.
Så, kva er det som er så spesielt med denne byen? Sjølv hadde eg vel knappast høyrt om den, då eg endå befant meg i fedrelandet. Likevel hadde eg registrert at det var ei musikkgruppe som kalla seg dette namnet. Seinare har eg også funne ut at både Donald og Tintin har vore i byen.
Då eg kom til Mali, kom likevel snart ønske om å få med seg denne byen, som grenser mot Saharaørkenen i nord. Difor var det flott å få med seg dette besøket i vinterferien.

Og, for å ha sagt det med ein gong: Timbuktu skuffa ikkje. Det var ein flott by, med ein del for seg gjorte bygningar i mur, i motsetning til jordhus dei fleste stader i Mali. Vidare var det ei flott atmosfære i byen, og interessant å sjå mange menneskje frå folkeslaget Tuareg. Desse er lysare i huden, og har meir ei arabisk avstamming, noko også språket deira bær kjensle av.

Vidare hadde vi ein lang kamelridetur ut i Sahara med overnatting, frå laurdagen til søndagen. Saharaørken var spesielt, men vi hadde vel håpa at vi skulle kome oss så langt frå byen at ein ikkje kunne se buskar og vegetasjon meir, for berre sand. Men, for å oppnå dette skuet måtte vi ha sete på kamelryggen i fem heile dagar. Flott var det likevel, særlig søndagen, då vi kom ridande, og såg byen liggja der i horisonten.

På måndagsmorgon var det klar for det neste store prosjektet. Då satte vi tre oss på ein pinass som skulle frakta oss frå Timbuktu til Mopti, saman med to lokale reiseleiare, som stod for maten, og kjøring av båten. Vi ankom Mopti i tre tida på onsdagen, så det var med andre ord, ein relativt lang båttur. Likevel var det flott å betrakte livet langs elva: Byar og bosetningar, fiskerar, storfe og småfe, flodhestar og apekattar. Dei sistnemnte dyra, var vel dei mest eksotiske på turen, og særlig Lise var begeistra for flodhestane.
Eg let det være med desse glimta frå vinterferien, og anbefalar varmt ein liknande ferie!

Frå onsdagen, då ferien avsluttas og til måndagen, var Knut og eg i Sévaré for å få innblikk og omsyning i arbeidet som drivest av MELM her. I tillegg var vi med i gudstjeneste i byen Konza på søndagen. Det var flott å få med seg også denne byen. MELM har drive mykje arbeid der, og fleire norske misjonærar har vore innom.

Om du no heng med, har eg altså vore i Douentza i ei lita veke. Og det er godt å være heime igjen no. Når eg tenker tilbake på dette året, kan det ikkje seiast at eg har heldt meg mykje i ro, då det lengste strekket eg har hatt samanhengjande her i Douentza, er fire veker. Knut var med opp denne gongen, og blei her til fredag. Han fekk sjå ein del av arbeidet til MELM her oppe. Då han hadde vore på besøk i ein landsby, fekk han også med seg ei geit i gåve. Difor eig no også ettåringen i Bamako ei geit. Av praktiske grunnar blir den værande her i Douentza, med dei andre geitene i flokken. Og det er hyggjeleg. Det er ein tillitsfull liten geitebukk, som kanskje kan få namnet "Emmanuel Den Andre"?

Legg ved nokre foto, som alle er tekne av Lise. Mitt kamera har dessverre teke kvelden, men det er flott å kunne dele med seg i denne digitale tidsalder.

Her er eit stemningsbilete frå ei av gatene i Timbuktu.

Her har vi slått leir i Sahara, laurdagskvelden, og ventar på at maten blir tilberedt.

Her sit vinterferiegjengen på ei av sanddynene utanfor den sagnomsuste byen.

Her kjem vi ridande mot Timbuktu, som ein kan sjå i horisonten.

Lise strålar då ho har kjøpt seg tre av platene til ein musikklegende i Mali, Ali Farka Toure.

United-Supporteren må sjølsagt være med i båttur på Niger.

Flodhestane vi kunne sjå frå båten. På det meste såg vi 6 stykke på ein gong.

Om du ser godt etter kan du sjå apekattane som spring langs elva. På det meste talte eg 15 apekattar på ein gong.

Kyrne har det godt langs elva, med rikelig tilgang til vatn, og mykje gras.

Rally Doeuntza.

2010-02-06T12:36:00.005Z

Hei til den enkelte!

Her i landet har det vore aktive dagar sidan sist. Fyrst var det ei klassisk veke i Sévaré, der vi flytta barnehagen og skulen ned til den norske skulen der.

Vi kom attende til Douentza på laurdagen, og det har vore gått å komme heim. Vi har likvel hatt storflott besøk her nede av "Norwegian Budapest-Bamako Team". Dette teamet har delteke på Rally Budapest-Bamako, samstundes som dei har hatt eit bistandsprosjekt for auga: Nemleg skule i landsbyen Kourmikouro. Dei har fått samla inn over 100000 kroner til å starte skule i ein by, der det har vore fleire timars gange til næraste skule.

På onsdagen tok difor vi i MELM følge med rallyteamet til Kourmikouro for å feire grunnsteinsnedlegginga av skulen der. Her var det stelt i gang ein storflott fest, med heile landsbyen samla. På programmet stod der talar, nedlegging av grunnstein, kameloppvisning samt middag. Særlig kameloppvisninga gjorde inntrykk å underteikna med gutar ned i 10-års alderen, som med uten sal, rei kamelane i full gallopp, og med stor kustus på dei store dyra.

På torsdagen var det tid for rally Douentza. Då var rallyteamet utfordra til å delta i ei lokal løype, saman med den norske skulen og barnehagen. Det vart stor stas for dei norske barna, samt underteikna og få sitte på i ein rallybil, og leike seg litt i terrenget. For anledninga hadde vi teke med oss norske flagg, og godt humør, slik at det skulle bli ei festramme rundt arrangementet.

På fredagen reiste familiane Neergård, Møgster, Lise og eg til ei lita busetning som heite Waire, 30 kilometer inn i bushen. Her overnatta vi til i dag. Hovedformålet med turen, forutan relasjonsbygging, var å vise ein film av hyttebygginga tidlegare i haust. Ei av hyttene der ute er nemleg berre eit par månadar gamal, og Lise og Stina var aktivt med på bygginga av denne.
I tillegg til denne filmen, viste ein også ein lokal innspeling av Bibelhistoria om den barmhjertige Samaritan. Det var stemnningsfult å sjå desse filmane i mørkret, saman med dei lokale der, som truleg aldri har sett ein film før.

I dag skal eg vidare til Neergård for å feire fastelaven ei veke før tida, så her går det med andre ord slag i slag!

Med ynskje om ei framleis god helg til den enkelte!

Festkledde jenter i Kourmikouro gleder seg over at det snart blir skule.

Kameloppvisninga.

Brønnen i Kourmikouro. Denne var MELM med å lage for omlag 20 år sidan. Den er 60 meter djup, og difor bruker ein kamelar til å drege opp vatnet for menneskje og dyr.

Her er eit stemningsbilete frå Rally Douentza.

Her er vi utanfor den nye stråhytta i Waire.

Nokre gutar blir dregne av ein okse. I bakgrunnen ser ein stråhyttene i Waire.

Hei, og god helg!

2010-01-22T20:54:00.012Z

Her i Douentza har eg hatt ei relativt ordinær veke, og skal ha ei rolig helg, i det minste fram til søndagen. På søndag reiser vi nemleg ned til Sévaré og skal være der ei veke. Då flytter vi skulen og barnehagen til den norske skulen der. Her er det stor plass og boltre seg på, og moglegheit for symjing i eit av bassenga i nærleiken.

Sist helg var eg på kamelovernattingstur frå laurdagen til søndagen, saman med Lise og to vener av ho, Ragna og Geir. I tillegg var kameltemmaren Ibrahahim med oss, saman med kameraten Hilovat. Målet for turen var den vakre sanddyna som ein finn ikkje så alt for langt frå allfarveg. I effektiv ridetid måtte ein rekna 3 timar kvar veg, men vi tok oss god tid. På turen var det høns til kvelds, og ris til morgons, tilbredt av Ibrahim og Hilovat. Det vart fortreffelige måltid, både frukosten og kveldsen.

På onsdag kan det nemnast at eg gjekk i vielsen åt systera til hushjelpa min. Det var flott å vise ære til familien, samt representere MELM, på slike festdagar. Eg kunne ikkje få med meg sjølve festen, då eg hadde barnehage same dag, men eg fekk permisjon til å være tilskodar i sjølve vielsen.

Når det gjeld hushjelpa min har ho i tillegg nett fått sitt fjerde barn, ei jente, denne gongen. På ettermiddagen same dag gjekk difor Lise, Silje og eg på barselsbesøk hos henne. Kulturelt er det muligens feil for ein mann å gå på vitjing på denne måten. Likevel vart eg teke godt i mot, og personleg hadde eg følt det vart meir feil og ikkje vise omtanke, og interesse i det heile tatt.

Elles kan det nemnast, at geitebukken Emmanuel, no ligg i fryseboksen åt naboen. Den var med tida blitt ein villstyring, som stadig ville røma, og fylgje etter hogeitene i andre flokkar.

Mødrene Linn og Pysa går framleis stolt med sine to killingar, samt geita Smilodon. Desse går no heime i hagen, og det er jo hyggjeleg, både for liten og stor.

Ynskjer dykk alle ei fredfull helg!

Her kjem reiselederane våre, med kamelane sine.

Ett myggtelt er greitt å ha. Ikkje berre for myggen, men også i tilfelle slangar og skorpionar. Vi såg faktisk ein av sistnevnte søndagsmorgon.

Den eine kamelen slappar av, og kjøler seg ned med eit sandbad i skuggen.

Her er utsikten frå sanddyna.

Godt nyttår til den enkelte!

2010-01-13T19:24:00.003Z

Ja, no er det faktisk 3 veker sidan sist innlegg her på bloggen, og det er ny rekord! Sidan sist har eg hatt flotte veker med julefeiring, nyttårsfeiring og ikkje minst familiebesøk i to av desse vekene. Familien kom seint om kvelden 3. Juledag, og var i landet, til laurdag 9. Januar. Vi hadde flotte dagar saman, og eg er takknemleg for at dei har fått ta del i glimt av kvardagen her nede, med alle inntrykka og opplevingane ein får med seg.

Sjølv kom eg attende til Douentza i går, etter å ha tatt farvel med familia i Bamako på laurdag, og sjølv vart eg igjen der nokre dagar. Godt å kjenne litt på storbylivet i millionbyen. Her bur også ettåringen Knut, så vi var saman på sundagen, og mandagskveld. Flott å treffe han også igjen!

Elles er det blitt tre born i barnehagen no, og ein ny elev på skulen, då Edland familien er komne ned. Det blir flott å verta betre kjende med dei alle!
I tillegg kan det nemnast at prosjekt skulehage er i full gang! Lise har besøk av to venner fra Noreg, som har med fleire frøsortar av diverse grønsaker! Så i dag var både barnehagen og skuleelevane i full gang med å hakke opp jorda, kjøre på gjødsel, og vatne jorda! Det blir spanande å få sjå resultatet av dette!

På dyrefronten må det nemnast geita pysa også er blitt mor til ei ho geitekilling. Denne har forebels ikkje namn, så det kan være eit hint. Så nå går dei to mødrene, med dei to små heime her, og nyt livets glade dager, medan dei to geitebukkane framleis er på gjeting.

Her er familia samla, med Douentza i bakgrunnen!

Far og son i Afrikaklede på nyttårsaftan!

God jul til den enkelte!

2009-12-23T13:54:00.003Z

Ja, no er vi alt komen til lille juleaften. Himmelen er blå, og temperaturen er 32 grader, no midt på dagen. For ein som mest aldri har opplevd kvit jul, er det litt trist at eg ikkje får oppleve all snøen det rapporteres om frå Rogaland. Ja, det blir ei spesiell jul i år, i framandt land, og med framandt språk og kultur. Gleda er likevel stor fram mot søndag, då familien min kjem til hovedstaden Bamako, for å være her i 13 dagar. Det blir flott!

Men kordan feires jula i Douentza? I dag har eg saman med fire av borna og lærer Eva sett tre episodar av Jul på månetoppen. Vi var litt på etterskot, så vi måtte ta igjen nokre episodar. I tillegg skal eg i kveld få komme til julefeiring hjå direktørfamilia i MELM. Det blir stor stas! I morgon, juleaften er det opplegg i kyrkja frå klokka 18, med julemiddag og gudstjeneste. Seinare på kvelden er vi nokre som har planlagt leirbål på sanden utanfor hjå meg. Å få sjå stjernehimmelen julenatt, med klårværet her i landet, kan bli eit stemningsfult skue!

Elles kan det nemnast at eg i helga var ein tur i Dogonland. Det var ein flott tur, der ein fekk sjå dei tradisjonelle bygningane samt heilage krokodillar!

Ynskjer dykk alle ei god og velsigna julehøgtid!

"I dag er det født dere en frelser i Davids by; han er Messias, Herren."

God adventstid til den enkelte!

2009-12-15T15:03:00.004Z

Her i landet går det med det samme gamle. Kvardagen har inntruffe meg, men kjenner eg trivst godt i min nye kvardag, i nye omgivelsar her i landet. No er det adventstid som dominerer skulen og barnehagen, og det er flott å jobbe med barn i denne tidea, og ta del i deira glede. På laurdag var det i tillegg bakedag i team Douentza, så no har både kakemenn og pepperkaker i hus. Det slappar eg av med.

Elles går det flott med geitekillingen Karoline som er blitt 8 dagar gamle. Karoline var eit namneforslag frå borna i barnehagen. I dette innlegget legg eg ved nokre bilete, frå då killingen berre var 1 dag gammal.

Vidare kan det nemnast at eg på torsdag var på ein lengre fjelltur. Kanskje ein av den lengste, då vi starta ved bilen klokka 9 og kom ned igjen klokka 17. Det var det same fjellet vi hadde godt på før ved eit høve. Denne gongen gav vi oss ikkje før vi kom til ein liten landsby. Og etter 3, 5 times gange, med eit par pausar kom vi fram til ein landsby, midt oppe på eit stort fjellplatå. Legg ved nokre bilete frå denne turen til sist i dette innlegget.

Geita Linn har blitt mor!

2009-12-07T19:54:00.004Z

Geita Linn som eg kjøpte ein gang i september, har no hatt ein killing 5 månader i magen, og født ei dotter i dag, 7. Desember. I skrivande stund er killingen framleis under 2 timar gamal, og hverken mor eller dotter var særleg fotogen på dette biletet. Tenkte eg kunne leggja ut eit par bilete til i morgon i dagslyset og. Bilete over er nemleg tatt etter mørkrets frambrot. Eg vonar den klarer seg godt over natta. Den var endå ikkje heilt tørr og kjendes litt kald, og nettene her kan gå under 20 grader, men killingen ligg godt inntil mora i det minste; og dei skal visstnok greie seg godt med 15 grader som nyfødde.

At Linn hadde born i magen hadde eg ei aning om, då også tidligare gjeterar her i landet hevda det same. At det skulle skje så snart, var vel meir enn eg hadde forventa, så det var ei hyggjeleg førjulsgåve. Eg er open for å lytta til namneforslag for geitekillingen.
Når det gjeld gjetar, kan eg leggja til at eg kjøpte meg eit gjeterantrekk i går på marknaden her i byen. Så det er vil på sin plass at eg lar meg avbilde med dette, saman med geitene ved eit seinare høve.

Også i hønsegården skjer det saker og ting. Hønsa mine er visst særs rugevillige, nesten i overkant, då eg kunne tenkt meg å spist nokre av egga. I staden for går hønene knapt av egga, og i skrivande stund ligg to av dei på egg, og der ein kylling vart klekt ut i dag. Så det er også stas!

Med ynskje om ei advenstid i fred!

Dødens dal, potetkaker og spyttekobra...

2009-12-06T16:58:00.003Z

er blant hovedingrediensene denne helga.

På fredagskvelden, då eg var på veg inn i huset mitt og det var blitt mørkt, såg eg noko som bevega seg rett ved døra. Det viste seg at dette var ein spyttekobra. Denne kan ha dødelig bitt, og blinde augene på offera sine, seier wikipedia. Sjølv fekk eg sjå å betrake den i kanskje 10 sekund, då den var på veg ned frå trappa mi. Den var nok reddare meg enn omvendt, sjølv om eg ikkje skal nekte for at eg var noko skrekkslagen. Like etterpå vart det sett i gang ei stor jakt for å finne att slangen, dessverre til inga nytte... Same dagen hadde tanken slått meg at eg forebels ikkje hadde sett hverken slangar eller skorpionar i dette landet, sjølv om eg i grunn slappa av med det...(Bilete under er eit illustrasjonsfoto av spyttekobraen.)

På laurdagsformiddag baka eg potetkaker saman med lærerkollegene mine Eva, Svein og Lise. Det var ein flott formiddag, og vi kunne feira det fullførte arbeid med god mat og kaffi etterpå. Dersom nokon vil vita menyen, var den potetkaker. I tillegg har eg no 15 potetkaker liggjande i fryseboksen min. Det er noko eg slappar godt av med, då eg er særs glad i potetkaker. Så takk til Lise for å ha delt av sin kunnskap om kordan ein lagar potetkaker.

Seinare denne laurdagen gjekk nokre av oss frå team Douentza, til Dødens dal, 45 minuttars gange frå byen. Dette er ikkje meir alvorleg enn at der var nokre tidlegare dogongraver i ei av fjellsidene. Det var litt stilig å være der, og sjå inn i hulene på alle skjelletta, og hovudskallane. Under har eg lagt ved to bileter frå turen. Legg merke til gravene i fjellsida, på det øvste bilete. På det nedste bilete ser vi inn i dødens dal.

Elles kan det nevnast at vi på torsdag hadde ein liten biltur ut i bushen. Her kom eg over eit stilig motiv. Nemleg ein stranda lastebil som hadde sett seg fast, og ein flokk gjetergutar framom denne. Maliarane synes alltid det er stas med kvite som har kamera, og stilte seg villig opp for eit foto.

Så nokre ord om advent. No kan vi alt tenne to lys i adventskransen, og det nærmar seg snart jul. Det er eigentleg ikkje mykje som minnar om jul i dette landet. Her er det sol og 30 grader, ingen julegater, heller ingen butikkar som minnar meg om at det snart er jul. Det er mest kalenderen som minnar meg om det. Likevel gler eg meg over å spela julemusikken eg har på Macen min. Samstundes er barnehagen fast inventar når skulen startar dagen med "Jul på månetoppen". Så det snik seg kanskje inn i form for julestemning likevel. Samstundes skal eg vedkjenna at det er litt trist og tenke på at eg ikkje skal heim til jul i år. Og julesongane gjer meg litte grann sentimental når eg tenkjer på det. Samstundes er det flott med denne eine månaden i året vi har lov å spela dei flotte, gode gamle songane.

Når eg talar om advent og jul, må det seiast at eg gler meg til 3. Juledag. Då kjem nemleg foreldrene mine og bror min på besøk her til Mali. Vonar vi får flotte dagar i lag. Det blir fint å la familien min ta del i dei mange inntrykka eg opplever her, samtidig som dei får sjå litt av korleis kvardagen min er her i landet.

Helsar dykk med eit av versa frå den kjende julesalmen: "Å, kom nå med lovsang".

"Herre, vi hyller  
deg som kom til jorden.
Barn Jesus, deg hører  
velsignelsen til.  
Ordet ble kjød og
bor i dag i blant oss.  
Kom tilbe ham guds under! 3X  
Vår Herre Krist!"

Ei veke i Sévare, med dagstur til Djenne.

2009-11-28T10:37:00.005Z

Hei til den enkelte!

Her i landet har eg det framleis flott. Denne veka har det vore stabsmøter i Sévaré, og difor har både skule og barnehagen flytta ned hit. Her i Sévaré er det ein større skule, og moglegheiter for å gå i basseng, difor er det flott både for oss tilsette og borna og komme ned hit inn i mellom. I tillegg er det gode moglegheiter for å gå på restaurantar her i Sévaré, ei moglegheit som er begrensa i Douentza. Så her har eg vore på restaurant kvar kveld, noko eg slappar godt av med.

På torsdagen var Knut og eg på ei dagstur til byen Djenne. Denne ligg på ei øy, omlag 130 kilometer frå Sévaré. Det var ein spannande by, som har ord på seg for å være den vakraste i Mali, med ein del vakre bygningar, der ein har lagt vekt på arkitekturen. Elles må det nemnast at byen er berømt for å ha verdas største jordmoské, som følgjeleg også er verdas største jordbygning. Særs mange av husa her i Mali, vart nemlig laga av jord, og Djenne har altså den størte jordbygningen i verda.

I dag har særs mange sauer mista livet her i Mali. I dag er nemleg tabaskifesten, eller sauefesten. Alt er stengt her i dag, og det er nærast som ein nasjonaldag. Difor kjente eg litt på noko av den samme kjensla eg har på 17. Mai, i Norge, og kjenner det var flott å sjå alle menneska som har teke fram dei finaste kleda for dagens fest. Sjølv tenkte eg å feire dagen ved eit basseng her i Sévaré, og slappe av i sola, og lese i bok.

Ynskjer dykk alle ei framleis god helg!

Her ventar vi på ferja over til Djenne.

Her vaskar kvinnene klærne og kjøkkenutstyret sitt i elva utanfor Djenne.

Her er utsikten over Djenne, frå eit av hustaka i byen. I bakgrunnen ser ein moskéen i byen.

Her står eg framfor verdas største jordbygning, moskéen i Djenne.

Her er nokre festkledde born i Sévaré klare for Tabaskifesten!

Overnatting i bushen.

2009-11-15T21:02:00.005Z

God søndagskveld ønskes den enkelte!

Sidan sist kan eg fortelja at eg saman med Frode og Kjell Magne hadde ein overnattingstur ute i bushen, frå onsdag til torsdag. Vi starta 0630 frå heimen onsdagsmorgonen, før vi la ut på tur. Hovedmålet for turen var å besøke tre kontaktar Kjell Magne har, som bur noko vanskeligare tilgjengelig. Bocari og familien hans budde for eksempel ein halv annan times fjelltur, frå slettene der vi parkerte bilen. Når eg skriv at fjellturen var på halv annan time, er dette ei sanning med modifikasjonar. Det har seg nemleg slik at vi mista stien ganske kraftig, og måtte nærast drive fjellklatring gjennom tornebuskar og andre buskar... Det var litt stress, men framleis ein flott tur, så vi klaga ikkje for mykje. Bocari var særs glad for å sjå oss då vi kom opp til han og familien, og han var så venleg å vise oss vegen ned att seinare på ettermiddagen.

Elles slo vi opp myggtelta våre, og hadde leirbål med kokt ris på kveldsmenyen. Det var flott å være ute i naturen på denne måten, og sovna under den klare og vakre stjernehimmelen. Om du tenkar på slangane og skorpionane og myggen gjorde eg og det. Så eg var glad vi hadde myggtelt. Når det gjeld slangar og skorpionar har eg til gode å sjå desse vesena her i Mali. Det slappar eg for så vidt godt av med.

Når det gjeld dyra har eg gjeve lite oppdateringar i det siste. Høna som hadde 11 kyllingar har no dessverre ingen igjen. Dei vart alle særs reduserte av å mista synet på eit eller begge av augene. Høna som hadde 2 kyllingar har no 1 kylling. Den eine av desse trur eg er teken av ein katt eller noko. Men den eine kyllingen lev godt, og er kvikk og rask. Så det er gledeleg. Elles har eg kjøpt eit par nye vaksne høns og ein ny hane. Så status no er 5 voksne høner, 1 hane og 1 kylling.

Elles har geitene det bra. Eg har fått eit spørsmål i kommentarfeltet kvenn av geitene som heiter Linn. Det har seg nemleg slik at to av dei har namnet Emmanuel og Linn. Eg har no kome fram til at Linn er geita av hokjøn, som moglegeins ventar born. Medan Emmanuel som er eit gutenamn, er bukken åt Kjell Magne. Så fekk ein oppklaring i dette. Eg burde moglegeins lagt ut bilete av ei og ei geit, med namn under, men får sjå kva eg har overskot til. Geita "pysa" er forøvrig slett ikkje ei pyse lengre. Ho er ei blitt ei av dei mest tillitsfulle no, så det er koselig. Det er no geita Linn som held mest avstand til oss menneskje.

Her ser dykk ein fiskar vi traff på overnattingsturen vår. Det spesielle med denne fisken er at han er fiska i nokre store vatnhol, som etter kvar tørkar inn. Så overvintrar han i nokre fuktige jordsmonn til slutt trur eg...

Her ser dykk underteikna på gårsdagens kameltur.

Fjelltur i Douentza!

2009-11-08T12:52:00.004Z

Lørdagsmorgen ringte vekkerklokka i tidlegaste laget, klokka 06.30. Vi skulle nemleg på fjelltur, og vi skulle starte klokka halv åtte. Det vart ein nydeleg tur, om enn noko lang. Målet for turen var å komma seg opp til toppen, til eit av fjella som omgir Douentza, ein 6 kilometer lang køyretur frå byen. Her skulle det nemleg være opp til fleire landsbyar på toppen. Dessverre kom vi oss aldri heilt opp til toppen, då vi mista stien og gjekk ein lang ein omveg. Dette la likevel ikkje nokon dempar på humøret og turgleda, då det var flott å komme seg ut.

Det er stilig å gå slik oppover fjella, og treffe dei lokale som gjekk nedover mot Douentza. Det var ikkje få som vart forundra då 4 kvite plutseleg er langt frå allfarveg, og går i fjella, tilsynelatande utan nokon grunn. Akkurat det trur eg mange lokale undrar seg over i dette landet. Nemleg "tobagoens" trong til å gå eller springa seg ein tur, utan mål og meining. (Tobago er det ordet alle ropar etter oss kvite i dette landet). Turen vart ein dagstur, og eg var heime igjen klokka tre, ein smule trøytt og klar for middag. Likevel tek eg med meg opplevinga og impulsforandringa turen gav meg.

I dag er det søndag, og eg har hatt ein roleg dag forebels. Starta dagen med pannekaker til frukost. Eg har starta ein viss tradisjon på å lage meg det i helgene.
Elles har eg ei von om å se Chelsea- Manchester United på TV i dag. Det er nemleg ein av dei lokale ungdomane som har ein stad han bruker å sjå litt Premier League, så det hadde vore flott om vi fekk til det.

Med ynskje om ein god sundag vidare!

På bilete over ser du fjella som var målet for turen. Dei grøne markene ein ser i bakgrunnen er ris, som blir dyrka berre 6 kilometer frå Douentza.

Igjen kan ein leggja merke til risen, og det grøne landskapet.

Her er Kjell Magne og eg kledd i turban. Ein treng litt beskyttelse mot den sterke sola.

Her kjem Lise gåande med hunden Bulle i fjellsida.

Vestlandsvær!!

2009-11-01T15:03:00.005Z

Hei til den enkelte! Det siste døgeret har vore herleg her, reint temperaturmessig. I går var det nemleg regnbyger heile dagen, medan det regna i heile går kveld og natt til i dag. Det var mest som eg syntes det var kaldt i går, med vinden og regnet, sjølv om det framleis var rundt 23 grader. Eg snakka med ein misjonær som hadde vore 8 år i Douentza i går, og han hadde aldri opplevd regn så seint på året. For no er eigentleg regntida slutt. Det siste døgeret har difor gitt meg assosiasjonar til eit litt for velkjent værfenomen frå vårt kjære Noreg.

Elles går det med det same her i byen. I dag var eg på gudstjeneste i fulanimenigheten. Flott å komme saman, sjølv om eg ikkje forstår så alt for mykje. Men eg har klart å lære meg eit par av dei enklaste songane. I tillegg plar eg alltid å få ei oversettelse av preika i det minste. Så eg får då med meg litt på det viset. Her startar forøvrig gudstjenestene klokka 9 om morgonen. Så den lange søndagsfrukosten må flyttast til laurdagen. Eigentleg fungerer tidspunktet overraskande bra, tatt i betraktning at eg ofte finn høgmessetidspunktet klokka 11, i tidligaste laget.

No skal eg snart på ein kombinert jogge/gå tur i eit av fjella utanfor byen her. Så eg lar det være med dette!

Fred til den enkelte!

Bilete over er tatt mot ei av dei mange fjell som omgir Douentza.

Kyllingane har vannkoppar..

2009-10-26T21:07:00.003Z

Ja, då var det igjen på tide med eit innlegg her på bloggen. Tida går fort, og på søndag hadde eg 10-vekers jubileum her i landet, uten at det vart feira nemneverdig. Eg var forøvrig i Sévaré i helga, der laurdagens program var bryllaup og bassengbesøk. Det var stilig å få være i eit bryllaup her i Mali, sjølv om tida for det meste, etter sjølve vielsen, handla om å venta på maten. Når det sagt var maten særs god. Vi fekk ris og eit godt oksekjøt attåt, med god kraft og lauk som smaksforsterkingar for risen. Måltidet vart sjølvsagt ete med handa. Det er underleg å ete med handa. Det er berre høgre handa som må nyttast, og så gjeld det å samla seg litt kjøt og ris frå eit felles fat, og lage det til ein klump i handa, før ein så kan eta.
Ettermiddagen denne laurdagen vart nytta ved eit basseng i Mopti. Det var flott å kunne nyte sola, og samstundes få seg eit bad. Vi har jo ingen basseng i Douentza, så det er flott å kunne nytte seg av dette høvet når vi er på reisefot.

Elles går regntida mot slutten her i Mali. Likevel byrja den særs seint i Douentza dette året. Men når den fyrst kom, er og har den vore god. Vi trudde vel alle regntida var slutt, heilt til det kom eit godt 15 minuttars regnskyll no på fredag. Skule - og barnehageborna måtte sjølvsagt ut å feire dette, medan eg nøya meg med å stå under tak å ta eitt par bilete av regndansen. Det er herleg å få desse regnskylla inn i mellom, då temperaturen gjerne synk til ein 26 – 27 grader, om enn berre for nokre timar.

Kvar torsdag har eg høve til å være med evangelistmisjonærane ut i feltet, for å sjå og observera eit misjonsarbeid frå innsida. Dei to siste torsdagene har eg vore med til ei lita busetning dei kallar Tebbi. Sjølv om eg ikkje har felles språk med folket der, er dei likevel svært imøtekommande, og gjestfrie. Vi får alltid hirsegraut servert når vi kjem. Hirsegraut er ein graut eg ikkje et for mykje av, men nokre munnfullar vart det no.

Under ser dykk ei ku, som prøver å finna litt skugge ved ei av hyttene i Tebbi.

No til den dramatiske overskrifta. Høna som hadde 11 kyllingar har no 9. Det viser seg at nesten alle kyllingane har fått noko utslettaktig over nebbet og augene, så dei er blenda på eit eller begge augene. Naboen her spekulerer i om det er vatnkoppar, og ein av vaktmannsønene tok mopeden fatt til markedet for å kjøpe medisin. Så no har alle kyllingane, og hønsa mine fått medisin/ vaksine mot vannkoppar. Det var visst eit kjent fenomen. I alle visste borna til vaktmannen råd, når dei såg på kyllingane. Kor lang tid det tek før eventuell betring er uvisst. Den eine av kyllingane døyde under vaksinasjon, mens den andre av dei måtte bøte med livet i går, då den var særs svak og mager.

Den andre høna som låg på 5 egg, har fått fram 2 av desse, og det ser ut til at det blir med desse. Men det er koseleg i seg sjølv det óg. Så no er status 3 vaksne høns, ein hane og 11 kyllingar.

Til sist helsar eg dykk med eit vers frå Olaf Hillestads salme:

”Herre se til oss her nede, fri ditt folk fra syndens makt! Med din nåde vær til stede, kall oss ut til hellig vakt! Gjør oss skikket til å virke for din sak i bygd og by, Fyll med ånd og kraft din kirke, gjør den atter sterk og ny”.

Hei til den enkelte!

2009-10-14T19:11:00.003Z

Ja, no er det igjen ei viss tid sidan sist eg skreiv her på bloggen. Det er eigentleg eit godt teikn, for då veit dykk at eg har det bra, og har anna og gjera enn å sitte å oppdatere ein blogg. Likefult synes eg det er svært hyggjeleg med over 1000 visningar så langt på bloggen, og stadig fleire kommentarar. Så det krev jo at eg opprettheld ein viss progresjon på oppdateringa mi.

Sidan sist har det skjedd mykje spannande. Eg er no godt i gang med arbeidsoppgåvene mine her i Douentza, og kjenner at eg trivst godt. Det er flott og givande å få arbeide med born i barnehagen. I tillegg er eg med å held eit par timar på skulen også. Her gjeld det ei sangøkt på onsdagane, medan eg på fredagane har ansvaret for morgontrimmen, samt ein RLE – time. For dei som kjenner meg, veit ein at lærar var ein av mine aktuelle yrkesval. Eg sa alltid at eg ynskja å verta, lærer, prest, advokat eller psykolog, så det er kjekt å få prøva seg litt som lærar også. Alt er på den norske skulen her, og i den norske barnehagen. Eg har forøvrig kort veg til arbeidsstaden. Barnehagen er i leiligheita mi, på gjesterommet. (bare kom på besøk, det hadde vært koselig). Her er det eiga dør ut til ein terrasse, som alltid er i skuggen, og med ein viss trekk som hjelper i varmen. Skulen er på si side kanskje 15 meter frå denne terrassen igjen. Så det er kort veg over til den, når eg deltek der.

På dyrefronten har det skjedd mykje spanande sidan sist. Geitene har fått namn: Borna i barnehagen var med å gi to av geitene namn: Den eine av dei, ein kastrert bukk, har fått namnet ”smilodon”. Den andre av dei, den kvite, som er mest folkesky har fått namnet ”pysa”. Dei to siste av dei har fått namna Emmanuel og Linn, etter namneforslag i kommentarfeltet. Emmanuel og Linn er to gode venninner av meg i Oslo, som har fulgt meg alle åra der. Emmanuel heiter eigentleg Anneline. (Dette til orientering).

Den eine av hønene mine er blitt ei stolt mor, til heile 11 kyllingar. Så det er stilig. Den potensielle konflikten eg nevnte tidligare med delt omsorg gjekk veldig bra. For den andre av hønene gjekk til slutt over i eit anna reir. Den ligg likevel på eit noko meir stusseleg antall egg, nemleg fem. Men det kan være stilig når den og får kyllingar, sjølv om det faktisk er litt stress å leggje forholda til rette slik at hønemor og kyllingane får det best mogleg. Så eg vonar den siste høna har nokre dagar att til termin.

Til slutt vil eg komma med ei oppmoding om å skaffe seg skype. For eksempel til deg, teksegut!

Under ser dykk hønemor og kyllingane. Samt tre av fire geiter. Geita "pysa" ville ikke være med på bilde, da bilde ble tatt.

Ein tur til fossen!

2009-10-05T21:03:00.004Z

Hei til den enkelte! No har eg vært så heldig å funne attende ladaren åt kameraet mitt, så snart kjem det bilete av geitene også. I denne omgang får ein nøye seg med nokre fantastiske naturbilete frå ein tur "team Douentza" hadde til ein foss no på søndag. Denne fossen tørkar snart ut, då regntida her i Mali går mot slutten. Heldigvis har det vore ei god regntid her i Douentza og området rundt, så bøndene har von om ein god haust. Regntida er eit interessant fenomen. Eg hadde vel på forhånd trudd at regnet skulle komme nesten kvar dag. I staden har det kome ei ordentleg kraftig regnbyge, med lyn og torévær, og som varar i ein god time eit par gonger i veka. Slik har eg opplevd regntida. Og det er ganske herleg å sitje under tak å sjå på lynet, og kjenne vinden og merke at temperaturen synk ein 7 eller 8 grader.

Eg legg også ved eit bilete av temperaturmålaren eg har i stova. Som dykk ser er det ein grei varme, og nesten litt i overkant. Er ein på ei strand med tilgang til hav og kjøle seg ned i, er det nå endå noko, men då Mali ikkje har kyst og eg har 17 mil til næraste basseng vert det til at ein for det meste heldt seg i skuggen. Etter klokka fire på ettermiddagen byrjar det å være mogleg og gå seg ein tur eller ta ein joggetur. Så tidsrommet mellom 16 og 1830 er eit ganske fint tidsrom, men halv sju er det heilt mørkt i dette landet. Skumringstida er også svært kort, så det blir heilt mørkt på eit kvarter.

Elles kan eg ta med at eg sist onsdag tok trømopeden fatt ned til Doeuntza sentrum, får å sjå min fyrste Manchester United kamp denne sesongen. Det var eit hyggjeleg gjennsyn med dei forente venene mine frå Manchester, som forøvrig vann kampen 2-1. Champions League kampen mot Wolfsburg vart direkte sendt på riks - TV stasjonen ORTM her i Mali.

No er det snart leggjetid her i landet. I morgon skal eg halde barnehage og SFO frå klokka 8 om morgonen. Det blir flott!

En geit, to geiter, og fire geiter!

2009-09-28T21:00:00.003Z

Ja, no har eg endeleg fått kjøpt meg geitene eg lenge har planlagt å kjøpe. I går fekk til saman fire geiter, TO nye eigerar. Det har seg nemleg slik at nabomisjonæren Kjell Magne og eg kjøpte to geiter kvar, som no beitar saman i ei samdrift. Så det er koseleg!
Vi kjøpte ein bukk og ei søye kvar, og tre av dei er ganske tamme allereie. Så det er koseleg! Den siste av dei, den kvite er noko redd menneskje forebels, men det skal nok bli temma etter kvart. Eg fryktar den har hatt nokre traumatiske opplevingar med menneskje før, så det er nok difor den er så redd. Geitene mine har forebels ikkje fått noko namn? Forslag mottas med takk. Når det er sagt, set eg stor pris på når dykk legg igjen kommentarar til blogginnlegga. Sjølv om eg ikkje svarar, og går inn i ein "kommentar-samtale", set eg pris på livsteiknet dykk gjev meg!

Vidare er det på sin plass og gje oppdateringar om hønsehaldet mitt. Sjølv trudde eg at hønsa mine var litt unge, men ein dag eg såg etter i verpekassa låg der plutseleg fem egg. Då eg reiste til Sévaré for 9 dagar sidan, låg der rundt 10 egg der, og då eg kom heim igjen på laurdag, hadde to av hønene lagt seg til for å ruge ut kyllingar. Med andre ord: To høns ligg på dei same egga. Så eg får ein liten case når eit eventuelt avkom kjem, då eg fryktar dette kan bli ein konflikt mellom mødrene. Difor har eg planar om at dei skal ha delt omsorg for kyllingane, ved at eg skil hønsa frå kvarandre i kvar sitt bur, og med eit tilnærma likt antall kyllingar.

På bilete under ser du nokre norske geiter. Då eg ikkje finn ladaren til kameraet mitt, må eg nøye meg med eit illustrasjonsfoto.

Livet i Mali!

2009-09-22T16:47:00.005Z

Ja, no er det ei viss tid sidan sist eg har skrive på bloggen! Har funne ut at eg vil prøve å skrive dei fleste av desse innlegga på målføre nynorsk, då det er eit målføre som gjer seg svært godt skriftleg.

Men kva gjer eg eigentleg i Mali? Det er ikkje sikkert du veit det, og sant å seia har eg ikkje alltid visst det sjølv heller. Men etterkvart som tida gå, byrjar eg å få forståing av kva eg er med på. Som dykk veit er eg sendt ut som ettåring fra Det norske misjonsselskap. Likevel måtte ein snart bli fortruleg med forkortinga MELM når ein kom ned hit. Her i Mali er eg nemleg ansatt i MELM, Mission Evangelique Lutherienne au Mali, (dersom fransken er rett skrive...)

Den evangeliske målgruppa for MELM er fulanifolket. Eit spanande folkeslag som eg burde skrive meir om, men eg har ikkje mine skriftlege kjelder om desse føre meg no, så eg sparar det til eit seinare høve.

I Douentza, der eg bur, skal eg være barnehageonkel for dei norske borna tre gonger i veka. Være med i feltet (les: bushen) på evangeliseringsarbeid ein dag i veka. Og lære litt fransk, samt planlegge barnehagen den siste dagen i veka.

Då eg har vore i ei innkøyringsperiode no i starten, samt at ikkje alle misjonærfamiliane var komne, har det teke noko lang tid før ein ordinær kvardag inntreff. Den har forebels ikkje inntruffe endå, då eg for tida igjen er i Sévaré. Her i Sévaré er det for tida misjonærmøte med alle misjonærane i MELM, så i denne perioden har Knut og eg ansvaret, saman med rektor Lise, ansvaret for drifta av Den norske skolen, og barnehagen. Det er flott og givande å være saman med borna. Men eg vart overraskande trøytt etter skule- og barnehagedagen.

Til sist i dette innlegget legg eg ved nokre bilete som Knut har teke med sitt kamera. For eigentleg er det litt alvorleg at eg ikkje finn att ladaren til kameraet mitt. Men eg får no ein gong leita gjennom alle skuffene i heimen min. Sjølv om eg djupast sett alt har gjort det.

På bilete over ser du Knut og eg på ein liten fjelltur i Douentza rett bak heimen hjå meg. Ein kan også merke seg resultatet av hårklippen til 6 kroner og 50 øre.

Her ser dykk Knut og eg på Ramadanfest i Sévaré, nå på søndag. Det var stilig!

Her er eg på veg heim etter å ha vore i barnedåp i ein by som heiter Boni. Eg måtte helse på nabosauen til vaktmannen.

Tijabo!

2009-09-12T21:58:00.004Z

Her i Douentza, er det eit ord ein snart lærer seg, og det er tijabo! Om ein ikkje lærer seg betydningen lærer ein seg i det minste å seie ordet. Ordet betyr visstnok takk, men brukes både som innledning, avslutning og undervegs i ein samtale. Litt sånn som "hei" og "ha det", og "takk", og "har du det bra?" Det er i det minste slik eg bruker ordet...

Etter kurset i Sévaré, vart ettåringen fra Bamako, Knut med meg til Douentza. Her starta vi gårsdagen med ein interessant tur til markedet. Eg bestilte nemleg spaghetti og kjøtdeig av hushjelpa, som forøvrig heiter Fanta. Men kjøtdeigen hadde vi ikkje hus. Så då var det til markedet utan språk for å få tak i kjøtdeig. Vi kjøpte 5 kilo kjøtt, og venta på kverna som skulle omgjera kjøtet til deig... Men denne var tydeligvis ikkje på marknaden. Nei, ein av slaktarane visste råd. Han tok likeså godt med seg Knut og eg heim til familien hans, og sysselsatte heile familia til å kverne opp kjøttdeigen. Eit par av gutane i huset vaska kverna, mennene skar kjøtet, mens jentene i heimen stod for sjølve kverninga. Det heile tok over ein halv time, og kosta oss nokre kroner. Då vi kom heim venta ei fornøyd hushjelp med kverna, svært glad då det viste seg at vi alt hadde fått kverna kjøtet...

Under ser du eit tilfeldig bilete av nokre fjell her i Douentza. Det er eit svært vakkert landskap som omgir byen, med flotte turmoglegheiter...

Helsar dykk alle med fred!

Hårklipp for 6 kroner og 50 øre!

2009-09-04T14:54:00.002Z

Siden sist har det vært innholdsrike dager her i Mali... Akkurat nå er jeg for tiden i Sévaré, en by jeg er blitt glad i. Her har vi innføringskurs om fulanikulturen, landet og om det å være misjonær her i Mali. Ett flott, og svært lærerikt kurs som varer til neste onsdag.

Om du lurte på hvordan det går med hønsefamilien mens jeg er her, lurer jeg litt på det samme. Men samtidig er jeg sikker på at det er i trygge hender, da jeg har ansatt en av vaktmannens sønner, som hønsepasser denne uken mens jeg er borte fra Douentza...

Når vi snakker om høns må jeg også ta med ett glimt fra hverdagen, og middagen min nå på fredag. Da kom nemlig hushjelpen min med en levende høne på trappa mi. 4 timer etterpå, og etter at jeg hadde betalt 1 krone til slaktergutten, hadde jeg ett utsøkt hønsemåltid med ris og en fortreffelig saus. Ganske så ferskt kjøtt med andre ord!

Nabobyen til Sévaré, Mopti har vi også besøkt under dette kursoppholdet. Det er en flott havneby, der elvene Niger og møtes. Der kjøpte jeg i dag, torsdag, en leselampe og en radio. Og det er ikke en hvilken som helst radio. Det er nemlig en kortbølgeradio, der jeg kan få inn BBC og dermed fotballen fra England... Det å være her i Mali uten min vante tilgang til Manchester United er en interessant og lærerik prosess. Tror jeg skal skrive ett blogginnlegg om dette temaet ved en senere anledning. Men nå skal jeg altså gå tilbake til BBC og radiosendingene fra Premier League. Håper det blir ett vellykket prosjekt!

Men tilbake til overskriften... På mandagskvelden gikk jeg til frisør i Douentza. Det var en eksotisk opplevelse. Håret ble en del kortere enn jeg hadde tenkt, men egentlig er det praktisk med kort hår her i varmen. Prisen var jo enda mer praktisk.

På søndag reiste vi til en flott sanddyne 10 km utenfor Douentza. Dette var en nydelig tur, med flott utsikt, og flott natur. Legger med noen bilder, fra dette besøket. Legg merke til hvor grønt og vakkert det er her i landet nå! Mine fordommer om ett gult land ble raskt knust når jeg kom hit! Men, så er det tross alt regntid... I april og mai; i varmetiden ser det visstnok ganske annerledes ut...

Samba Diallo!

2009-08-28T21:08:00.003Z

Her i Douentza gikk det ikke mange dagene før fulanifolket gav meg ett nytt navn. Jan Erik ble noe for vanskelig for enn del av dem, derfor er mitt nye fornavn nå Samba. Det er svært vanlig, og visstnok stor stas og få gi fulani - navn. Synes egentlig Samba er ett fint navn. Vet ikke helt hva det betyr, men det har visst noe å gjøre med at jeg er sønn nummer 2 i familien... Når det gjelder etternavnet Diallo (uttale Djallo) har jeg ikke noe mer info og gi, utover at det er ett vanlig etternavn. Jeg har også vært så heldig at jeg har møtt en person med det samme navnet. Da skal det visstnok være en spesiell kraft mellom oss.

Det er alltid morsomt å presentere seg som Samba Diallo. Det høster vanligvis stor latter, uten at jeg forstår hvorfor... Men det er bare til å le og smile med...

Til sist i dette innlegget har jeg med ett bilde av en grisefamilie i Sévaré. Her var jeg jo i sist uke, og skal igjen på introkurs i neste uke. Det unike med dette bildet, er at det er nettopp griser en ser. For majoriteten av befolkningen her er jo muslimer, og da er griser og grisehold strengt forbudt. Så en kan altså fastslå at eigeren av disse grisene ikke er muslim.

Jeg har alltid syntes at griser er allrighte dyr, så jeg måtte jo ha ett bilde av disse.

Mitt nye hjem i Douentza!

2009-08-26T14:58:00.007Z

Ja her sitter eg nå i mitt nye hjem i Douentza! Eg flytta inn her på søndag, og har ei litt rolig uke for å komme i orden, og bli litt kjent i byen og ellers her eg bor.

I dag var eg tur i byen med ein trømoped. Veldig fin tur, heilt til mopeden stoppa av bensinmangel. Eg ringte Kjell Magne og høyrte kva eg måtte gjera... han forklarte meg kordan eg kjøpte bensin. Då måtte eg tråkka mopeden ett par tre hundre meter, og det var ganske tungt i over 30 grader.... Men det gjekk seg til, eg kom fram og fekk forklart at eg måtte ha bensin uten at nokon av oss hadde språket til å forstå kvarandre... Då mopeden framleis ikkje starta måtte vi levere den på ein verkstad. Den var ferdig igjen ett kvarter etterpå. Eg betalte verkstadrekninga på 13 kroner, og køyrde heim att. Koselig med moped så lenge den ikkje stoppar...

Men det var den nye heimen min, dette innlegget skulle omhandla... Her er det veldig bra. Stort og godt hus. Mykje større enn eg er vant med frå hybel i Oslo, og ein flott hage... Og nettopp hagen er noko som gler meg. Her stod hønseburet klart, og som nokon har fått med seg fekk eg allereie på måndagskvelden tak i tre høns og ein hane for 60 kroner....

Hønsefamilien har allereie fått namn... Då eg ringte min gode ven Harald i Noreg, kom han med fylgjande namneforslag: Hanen skulle heite Harald, og dei tre hønsa skulle heite Magnus, Jan Einar og Jan Radikal... Kven som er kven av hønsa har eg ikkje bestemt. Ikkje ser eg stor skilnad på dei heller, då dei er særs like kvarandre.... Eg har også planar om å få meg eit par geiter, men eg skal i veke ned til Sevaré på måndag, så eg må nok venta ei god veke på det prosjektet... Esel kunne eg visst også fått meg, men då eg er allergisk mot hestar, kan det tenkast at heller ikkje esel blir min beste ven.

I hagen har eg også erverva ei skillpadde frå ein tidligare ettåring. Egentlig ganske koseleg den også! Likevel skal det seiast at eg ser godt kvar eg trakkar når eg går i hagen. For nokre veker sidan vart ein spyttkobra observert i den... Dette er ein svært giftig slange, som visstnok kan spytte gifta seg opptil fleire meter...

2009-08-24T19:17:00.007Z

Mitt møte med markedet i Sevaré!

På lørdag var jeg en tur og gikk i gatene ved markedet i Sevare. Det var ett yrende folkeliv, med mennesker, sauer, geiter, esler og høns. Og meg... Dere har vel alle sett bilder i avisen, der det står ”Finn 5 feil” osv. Jeg tenkte meg med meg selv, at tar en bilde av meg i disse gatene finner en minst 1 feil. For her gikk jeg, som den eneste hvite, uten å kunne språk, uten å vite hvor jeg skulle, eller hva som hva var verdt å se. Folk ropte etter meg, uten at jeg vet hva, barn løp etter meg, helt til noen voksne snakket hardt til dem... Selv gikk jeg og smilte, og syntes egentlig det var litt koselig med barna på slep, og mennesker som smiler, og hilser.

En liten gutt som het Omer (øverste bilde), fulgte etter meg i en 10 – 15 min, og når jeg satte meg ned på en benk satte han seg med meg. Jeg fikk lov å ta ett bilde av han. Jeg forstod ikke helt hvorfor han tok følge med meg, men det virket ikke som han ville ha penger heller. Etter at han hadde gått med meg en stund, signaliserte han at han måtte gå, og da vinket vi hverandre far vel. Det var egentlig ganske hyggelig å ha han med meg...

På fredagen jogget Frode og jeg en flott tur på ett fjell like utenfor byen. Her vi fikk vi god utsikt over byene Sevaré og Mopti, samt den vakre naturen rundt. Nå er det grønt og fint her da det er regntid i Mali. Da vi skulle tøye ut ved bilen i 30 graders varme, var skumringen alt begynt, og jeg synes det var flott å ha jogget en fin tur. Litt mindre flott var alle myggstikkene jeg fikk der jeg stod ved bilen, og tøyde ut; i skumringen. En ting er at de klør, men jeg er litt småstresset for å få malaria. Men mine misjonær venner skryter av Lariam, som er profylaksen jeg går på. Så jeg får satse på jeg ikke blir sjuk... Men blir jeg sjuk, er jeg i gode hender, da de har gode medisiner her i Mali. De er jo dessverre godt trente på malaria...

2009-08-21T14:56:00.000Z

Ja nå sitter eg i Sevare i Mali, og synes det er koslig. Mali er ett spennende land, og i går hadde vi en fin biltur fra Bamako og nettopp til Sevaré. Det var stilig å kjøre forbi den ene landsbyen etter den andre, og det er fascinerende og se lokalbefolkningen i over 30 grader stå med sitt fysiske arbeid, enten på jordene eller når det gjelder matlaging ved hjemmene.

Bamako var en stilig by, og der var vi fra søndag til torsdagen. Byen blir kallet verdens største landsby, og den hadde ett yrende liv, av både esler, sauer og geiter.

På bildet øverst ser du meg i en Mali -drakt! Jeg må få sydd meg noen flere sånne. Den kostet omlag 50 kroner for stoffet, og 50 kroner for arbeidet. Ikke så aller verst!

2009-08-21T14:06:00.000Z

På bildet over ser dere meg og den andre ettåringen fra NMS. Han skal arbeide i Bamako mens jeg skal bo i Douentza. Her slapper vi av på ett hotell i Bamako der selveste Sir Bobby Charlton har bodd. For den som trenger repetisjon er Sir Bobby spilleren som har scoret flest mål gjennom tidene for Manchester United!